وقتی قبل از یک “بازی فوتبال” هم احساس شکست کنیم!

از همون ابتدای کودکی نه تمایلی به بازی فوتبال داشتم و نه در بزرگ سالی ترجیح میدم که فوتبال ببینم، شاید کل زمانی که برا ی دیدن فوتبال در کل زندگیم تا به امروز گذاشته باشم ۵۰۰دقیقه باشه که البته این زمان هم یا به اجبار بود یا در شرایطی بودم که جبر محیطی بر من حاکم بود و نتونستم از فوتبال بینی بگریزم، حالا بحث الانم راجع به این نیست که بخوام شما رو از دیدن فوتبال یا بازی اون منصرف کنم این به نظرم حق شماست که بخواین وقتتون رو کجا استفاده کنید. از این جهت این مبحث رو مطرح کردم که دیشب هم بر حسب اتفاق (البته جبر، چون رفته بودم مهمانی) قرعه کشی جام جهانی ۲۰۱۸ رو مشاهده کردم، خوشبختانه بارندگی به حدی شدید بود که باعث قطعی ارتباط بین گیرنده و فرستنده شده بود فقط ۵ دقیقه از اون قرعه کشی رو دیدم.
چند دقیقه بعد از اتمام قرعه کشی زرد کاران اللخصوص تلگرامی شروع به تولید مسخره بازیها و جُک ها و پیامهای تلگرامی برای داغ کردن بحث روز و مشغول بودن خود و دیگر همکاران خود که متاسفانه بخش زیادی از جامعه مصرف کننده محتوا در بستر اینترنت این روزهای کشور هم هست رو اغاز کردند .
دیدم که میزبان اون مهمانی بد جوری داره از گروهی که تیم ایران قرار شده باهاش مسابقه بده شکایت میکنه و متاسفانه همانند دیگر افرادی که در روز بعد هم مشاهده کردم از قرار گرفتن تیم ملی به این جدول احساس شکست و یاس به اونها دست داده، به میزبان اون مهمانی و اونهایی که بعد در محیط اجتماعی دیدم این سوال رو میپرسیدم، از کجا متمعن هستید که تیم ملی باخت میده؟ همه غریب به اتفاق نا امیدان بر سر اینکه اونها بهترو قوی تر از ما هستند تاکید داشتند.
البته اهل قمار نیستم اما از اونجایی که از نامیدی خوشم نمیاد دیشب با میزبان بر سر اولین بازی شرط بستم که ایران میبره، میزبان با اینکه اولش با سراحت شرط رو بست اما بعداً احساس کردم که با بحث احتمالات بردی که من مطرح کردم یکمی نامیدیش لغزش پیدا کرد احساس باختن در شرط هم به گمانم در درون او ظاهر شده بود،چون بعد از شرط بندی کمتر از باخت حرف میزد. حالا به اینها کاری ندارم اصل ماجرا این هست که متاسفانه بیشتر از هر چیزی برای این روزهای جامعه ما به نظرم چیزی جزء امید نمیتوان یافت این رو به این خاطر میگم که ما یاد گرفتیم که قبلا از اقدام رجز نامیدی رو برای خودمون بخونیم تا در حین انجام کار یا مسابقه یا هدف یا هر چیز دیگه ای که به ذهن شما میرسه و با تلاش خودمون در راه محقق نشدن اون کار این نامیدی رو به اثبات برسونیم. البته منظورم این نیست که همه چیز خوبه و گل بلبل همه با هم اینجا اواز میخونند و این نامیدی ها باعث به وجود اومدن این وضعیت هست این رو از این جهت میگم که اگر برای یک بازی ساده فوتبال امید نداشته باشیم چطوری میخوایم برای زندگی شخصی و شغلی و خانوادگی و غیره… امیدوار باشیم.
شاید شما این رو به خامی و سن پایین و کم تجربه گی من در نظر بگیرید? اما من ترجیهم اینه که از مابین گزینه های پیش رو، اونی که مثبت تر هست رو انتخاب کنم. البته این به این معنا نیست که من خیلی مثبت نگرم فقط از این جهت این رو میگم که به نظرم حداقل ارزشی که دید مثبت داره این هست که برای مدتی هم که شده بهمون نشاط و سرزندگی میده هرچند زمان اون کم باشه. یاد این نوشته ست گادین افتادم.
به هر حال امیدوارم که تیم ملی فوتبال ببره تا شاید در این مرحله از این جو زرد نتیجه ای بر وقف مراد امید کشور به دست بیاد.

پست های مرتبط

دیدگاه خود را بنویسید

WordPress spam blocked by CleanTalk.